Architektura multi-tenant, czyli wielodostępna, oznacza, że jedna instancja oprogramowania oraz jedna baza danych obsługuje wielu niezależnych klientów, nazywanych najemcami (tenants). Każdy z klientów korzysta z tej samej wersji aplikacji, przy czym jego dane pozostają logicznie odseparowane od danych innych klientów.
Odseparowanie danych w architekturze wielodostępnej odbywa się na poziomie logicznym, najczęściej poprzez przypisanie każdemu rekordowi w bazie danych identyfikatora najemcy. Mechanizmy kontroli dostępu w aplikacji odpowiadają za to, aby każdy klient miał dostęp wyłącznie do własnych danych, mimo że fizycznie znajdują się one w tej samej bazie co dane pozostałych użytkowników platformy.
Przeciwieństwem architektury wielodostępnej jest model single-tenant, w którym każdy klient otrzymuje osobną, dedykowaną instancję oprogramowania i bazy danych. Model ten zapewnia wyższy poziom izolacji, jednak wiąże się z wyższymi kosztami utrzymania infrastruktury po stronie dostawcy, co zwykle przekłada się na wyższą cenę usługi dla klienta. Kwestie bezpieczeństwa danych w obu modelach opisano w haśle Bezpieczeństwo danych w chmurze.